Xρήστης Κοχλιακού Εμφυτεύματος

Η Ιστορία Μου

Ήμουν ένας άνθρωπος φυσιολογικός χωρίς να υπάρχει κάποια ένδειξη πως θα περνούσα μια κατάσταση η οποία θα μου άλλαζε κυριολεκτικά την ζωή. Το χόμπι και η δουλεία μου ήτανε dj. Από 15 χρονών ασχολήθηκα πρώτη φορά με την μουσική και κυριολεκτικά με έκανε να ζήσω μέχρι τα 28 μου αξέχαστες στιγμές. Τα προβλήματα μου άρχισαν τον Φεβρουάριο του 2004 καθώς ξύπνησα μια μέρα με έντονη ζάλη και βουητό στο αριστερό αυτί μου.Εκείνο τον καιρό βρισκόμουνα στην Γερμανία μαζί με την γυναίκα μου για εργασία .Πήγα σε έναν ΩΡΛ και μου είπε ότι το πρόβλημα το είχα από καιρό αλλά εγώ δεν το καταλάβαινα!Μου χορήγησαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μια θεραπεία με ορούς και κορτιζόνη αλλά μάταια όλα αυτά καθώς το καλοκαίρι το αυτί μου νέκρωσε. Το μόνο πράγμα που άκουγα ήταν ένα έντονο βουητό και τίποτα άλλο. Αυτό που με προβλημάτιζε ιδιαίτερα ήταν το γεγονός ότι υποβλήθηκα σε παρά πολλές εξετάσεις στις οποίες δεν υπήρχε κάποια ένδειξη το τι είναι αυτό που είχα και από τι προήλθε. Προσπάθησα να ξεπεράσω αυτό το ψυχολογικό σοκ αλλά μάταια και έτσι αναγκάστικα να επιστρέψω στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2005. Η ψυχολογική μου κατάσταση ήταν πολύ άσχημη γιατί δεν ήξερα τι είχα και αν αυτό που είχα θα προχωρούσε και στο δεξιό μου αυτί. Ανέβηκα στην Θεσσαλονίκη και στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ και το πρώτο πράγμα που διακρίνανε πάνω μου ήταν η πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρισκόμουνα. Το πρώτο τους μέλημα ,μετά από συνεργασία του ακουολόγου κ.Ψύλλα και του καθ. Νευρολογίας κ.Βλαικίδη ,ήταν να μου ανεβάσουν το ηθικό δίνοντας βάρος και έμφαση στην ψυχική μου υγειά και μετά στο αυτί.Μου χορηγήσαν αντικαταθλιπτικά,αγχολιτικά και αγγειοδιασταλτικά χάπια, μου προέτρεψαν να ξεχάσω για λίγο το πρόβλημα μου, να ηρεμήσω και να κάνω αξονική και μαγνητική τομογραφία μήπως υπήρχε κάτι στο αυτί και στο κεφάλι μου γενικότερα.Οι εξετάσεις γίνανε,ένδειξη καμία. Μετά από αυτά και εφόσον πλέον αισθανόμουνα καλύτερα ,συνήθισα με το ένα αυτί και επέστρεψα στην καθημερινότητα και με αλλαγή πλέον στα επαγγελματικά μου. Η ζωή μου ήλθε στην φυσιολογικοτητα της,εν μέρει, ηρέμησα, δεν είχα πλέον κακές σκέψεις στο μυαλό μου και απολάμβανα το κάθε τι ωραίο και έντονο στην ζωή. Aυτό συνεχίστηκε μέχρι τον Αύγουστο του 2005, όπου μου ήρθε η δεύτερη σφαλιάρα και τελειωτική στο δεξιό μου αυτι.Ξύπνησα ένα πρωί με έντονη ζάλη, βουητό και πτώση ακοής.Τηλεφώνησα στον κ.Ψύλλα και μου είπε πως πρέπει να εισαχθώ αμέσως στο νοσοκομείο. Μπήκα στο νοσοκομείο τελείως κουφός!Δεν άκουγα το παραμικρό παρά μόνο βουητά.Μου χορήγησαν υψηλή δόση κορτιζόνης και ορό.Είχε χαθεί το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Ήταν δύσκολο πράγμα να βλέπεις τους ανθρώπους να μιλάνε, να γελάνε και εσύ το μονό πράγμα που καταλάβαινες μερικές φορές ήταν κάποιες λέξεις από την χειλανάγνωση που προσπαθούσες να κάνεις. Μετά από την τέταρτη μέρα νοσηλείας άρχισα να ακούω διάφορους ήχους δειλά δειλα.Μου έγινε εξονυχιστικός έλεγχος .Αποφάνθηκαν ότι είναι κάποιο αυτοάνοσο νόσημα που προκαλεί την πτώση ακοής.Παρέμεινα για 3 εβδομάδες στο νοσοκομείο και πήρα εξιτήριο με υπολειπόμενη ακοή 40% στο δεξί αυτί και πλήρη κώφωση στο αριστερό.Το πήρα απόφαση πλέον ότι δύσκολα μετά από αυτό θα γλίτωνα την πλήρη κώφωση.Τα ανεβοκατεβάσματα συνεχιζόταν.Την κορτιζόνη την έπαιρνα για 8 μήνες συνεχόμενους και έφτασα σε σημείο μέσα σε 3 μήνες, από την έναρξη της ,να έχω πάρει 18 κιλά!Κάπου σταθεροποιήθηκα και αποφασίσαμε το καλοκαίρι με την γυναίκα μου να παντρευτούμε.Ήταν Απρίλης του 2006 που μπήκα ξανά στο ΑΧΕΠΑ με νέα πτώση ακοής.Κάθησα μια βδομάδα και τελικά το επόμενο βήμα ήταν ακουστικό βαρηκοΐας.Ο γάμος αναβλήθηκε επ αόριστον. Το φόρεσα,πήγαινα πολύ καλά με αυτό,με βοηθούσε πολύ ,το συνήθισα, αλλά κάποια στιγμή και μετά η ακοή μου έπεφτε και έπεφτε!. Τότε μου μίλησαν στο Αχέπα για το κοχλιακό εμφύτευμα και ότι ένας κουφός μπορεί να ακούσει με αυτό. Άρχισα να ψάχνω στο ίντερνετ και να μαθαίνω γι αυτό περισσότερα.Κλείστηκε το ραντεβού για την εγχείρηση, τον Σεπτέμβρη του ιδίου έτους.Κάποιοι φίλοι μου ,οι οποίοι ζούσαν και εργαζόταν στην Γερμανία και η γυναίκα μου ,μου είπανε να το ψάξουμε λίγο ακόμα ,να πάρουμε μια δεύτερη γνώμη,μήπως ήταν κάτι που διέφευγε από τους δικούς μας γιατρούς.Με πήγανε στο ΜΗΗ, πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ανοβέρου,στην Γερμανία.Μου είπαν ,ότι εκ πρώτης όψεως ήταν κλασική περίπτωση για κοχλιακό εμφύτευμα.Ξεκινήσαμε την διαδικασία των εξετάσεων στο Ανόβερο.Με ασφαλίσανε οι φίλοι μου εκεί, μιας και τα έξοδα των εξετάσεων ,της όλης νοσηλείας και επέμβασης,αν γινότανε εκεί θα ήτανε μεγάλα.Μετά από 7 μήνες εξετάσεων και πήγαινε έλα Ελλάδα-Γερμάνια ,η λύση στο πρόβλημα που αντιμετώπιζα ήταν το εμφύτευμα.Τα αίτια πολλά αλλά κανένα με σιγουριά!Έτσι έφτασε η ώρα της εγχειρήσης,και ήταν 31 Ιανουαρίου 2007.Ήμουν αποφασισμένος να τελειώσουμε με αυτήν την ταλαιπωρία μια και καλή.Μία ημέρα πριν την εγχείρηση μου είπανε ότι θα με έβλεπε ένας γιατρός χειρούργος με κοχλιακό εμφύτευμα και στα δύο του αυτιά.Σάστησα και ενθουσιάστηκα παράλληλα.Οι όποιες αμφιβολίες και φοβίες είχα τερματίστηκαν μόλις τον είδα και με την βοήθεια του πολύ καλού μου φίλου και διερμηνέα μου,του Χρήστου,του μίλησα.Τον ρωτήσαμε πως άκουγε με αυτά,πολύ καλά μας είπε,με μια .. σιγουριά! Το διαπιστώσαμε και μόνοι μας με τις διάφορες ερωτήσεις που τον κάναμε. Υπήρχε περίπτωση να με χειρουργούσε ο ίδιος είπε !Τελικά την επόμενη μέρα έγινε η εγχείρηση, διήρκησε 2,5 ώρες μαζί με την νάρκωση.Καθαρός χρόνος εγχείρησης 85 λεπτά.Εκατσα 7 μέρες μέσα και μετά έπρεπε να κάνω υπομονή 1 μήνα μέχρι να μου βάλουν το ακουστικό. Στις 12 Φεβρουαρίου ήταν η μεγάλη μέρα. Η μέρα η οποία θα ήτανε η επιστροφή μου στους ήχους και στην πραγματικότητα, η μέρα που περιμέναμε όλοι μας, η γυναίκα μου ,οι γονείς μας, τα αδέρφια μας ,οι φίλοι και οι γνωστοί που με στηρίζανε ,μου συμπαραστεκότανε και με βοηθούσανε όλο αυτόν τον καιρό εκεί στην Γερμανία.. Το βάλανε σε λειτουργία και μέσα μου ένοιωσα ένα ρίγος και μια συγκίνηση. Ήταν αυτό που είχα χάσει τόσο καιρό,αυτό που μου έλειπε και αυτό που πάλευα να ξανααποκτίσω. Ένας ήχος κρυστάλλινος,άκουγα το κάθε τι.Η διαφορά από την πραγματικότητα ήταν ένα 20 % αλλά όπως μου είπανε θα χρειαστεί ένα εξάμηνο να φτάσει στο τελικό αποτελεσμα.Το μονό πράγμα που δεν καταλάβαινα στην αρχή ήταν με ποιον μιλούσα στο τηλέφωνο ,γιατί οι ήχοι ήταν λεπτοί και οι φωνές ήταν διαφορετικές. Τώρα,αυτή την στιγμή που σας γράφω, διανύω τον 2ο μήνα.Μπορούσα και μπορώ να μιλάω στο τηλέφωνο,να καταλαβαίνω με ποιον μιλάω,να παίρνω μέρος σε συζητήσεις ,να βλέπω τηλεόραση και να ακούω μουσική,αυτό που αγάπησα και λάτρεψα.Δεν ξερώ αν αυτό που βοήθησε στην περίπτωση μου είναι το ότι άκουγα πιο παλιά και ο εγκέφαλος είχε αποθηκεύσει τους ήχους και γι αυτό μου φαίνονται τόσο καλά από την πρώτη στιγμή.Αυτό που μπορώ να πω όμως με σιγουριά είναι ότι επιστρέφεις στην πραγματικότητα. Θα ήθελα κλείνοντας να ευχαριστήσω τις οικογένειες Ε.Καρατζούλη, Χ.Δεληγιώργη, Σ.Μητρούσια,Γ.Μπαμπάνη,τις μικρές μου νεράιδες Χρυσοβαλάντω,Μιχαέλα,Νίκη ,για την πολύτιμη βοήθεια και στήριξη που μου παρείχαν στην Γερμανία.Την γυναίκα μου Αναστασία για την υπομονή και για την δύναμη που μου έδινε όλο αυτό τον καιρό,τους γονείς μας ,τα αδέλφια μας και τους φίλους και γνωστούς για την άμεση και έμμεση στήριξη που μας παρείχαν.Για όσους έχω ξεχάσει να αναφέρω, ο καλός θεούλης να τους έχει καλά και να μας έχει καλά όλους! Για όποια πληροφορία σχετικά με το κοχλιακό εμφύτευμα μην διστάσετε να μου γράψετε στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση magoun@hotmail.com